Ενοικιαστήριο στη γειτονιά και άδειοι τοίχοι, πληγωμένοι απ’ τα καρφιά, άδειο το σπίτι μας στενάζει "γύρισε πίσω" και στους δύο μας, φωνάζει. Πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, η πρώτη αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει, το ξέρεις, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, με άλλες αγάπες δεν πρέπει να παίζουμε πια, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, η πρώτη αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει, το ξέρεις, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, δυο σώματα, άδεια απ’ αγάπη, να πάρουν φωτιά. Είναι η πόρτα ανοιχτή, κουτιά, σκουπίδια πεταμένα εδώ κι εκεί, στο άδειο σπίτι, που οι δυο μας έχουμ’ αφήσει κάτι απ’ τον εαυτό μας. Πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, η πρώτη αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει, το ξέρεις, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, με άλλες αγάπες δεν πρέπει να παίζουμε πια, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, η πρώτη αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει, το ξέρεις, πάμε λοιπόν ξανά, πάμε λοιπόν ξανά, δυο σώματα, άδεια απ’ αγάπη, να πάρουν φωτιά.