Μια χαμένη Κυριακή τ’ ακρογιάλι είχα πάρει κι όπως ήμουν σκεφτική ήρθε ένα παλληκάρι Απ’ τη μια η μοναξιά Κι απ’ την άλλη το φεγγάρι Με τα μάτια του τα μπλε κόντεψε να με τουμπάρει Κι είχε δυο ματάκια μπλε μπλε και πώς να τα θυμάμαι χρώμα πέλαγος καλέ τέτοια μάτια δεν ξεχνάνε Ίσως `κείνη τη βραδιά όπως λένε κατά βάθος Να `χε κάνει η καρδιά Το ’μεγάλο της το λάθος Ίσως `κείνη τη βραδιά Με το μπλε το παλληκάρι Αν δεν ήμουνα δειλή Να γινόμασταν ζευγάρι.