Άρπαξαν, οι μάνες τα παιδιά Σφάλισαν, τις πόρτες ξένοι Έσβησαν, στα μάτια τη φωτιά Λύγισαν, παραδομένοι. Ψυχή βαθιά, φωνάξαν τα βουνά Κι η θάλασσα, αγριεμένη. Τ’ άδικο, θεριεύει τη πληγή Έβαψε, το χώμα μαύρο Σύννεφα, σκεπάσαν τη γιορτή Έκρυψαν, ήλιο καθάριο. Ψυχή βαθιά, φωνάξαν τα βουνά Κι η θάλασσα, αγριεμένη. Έπεσαν, του Δία κεραυνοί Νίκησαν, βαθύ σκοτάδι Ξέσπασε, αλλιώτικη βροχή Γύρεψε, το νου σημάδι.