Ζηλεύω σου το θάρρος, Καρυωτάκη, να σμπαραλιάσεις την τρανή καρδιά, και την κακοτυχιά σου, Ολύμπιε Τάκη, να σε πάρουν τα κύματα βαθιά. Με πάει γελώντας ο Χάρος στα εκατό μου, σιχάθηκα τον άχαρο εμαυτό μου. Σπλαχνίσου με, καταραμένε Χάρε, κι αν όχι εμέ, τη θύμησή μου πάρε. Όσο τα περασμένα ανακαλώ, τόσο δε βρίσκω τίποτα καλό. Πόνοι, αρρώστιες, με κάναν μοιρασιά, μα θα πάω μοναχά από σιχασιά.