Βουλιάζω μέρα νύχτα όλο πιο κάτου κι αρνιέται η μαύρη γης να με σκεπάσει! Αστείο σε βλέπω, δράμα του Θανάτου: την άλλη κιόλας μέρα πάει, ξεχάστηκες!... Για πάντα αν δε με πάρεις, ύπνε Αιώνιε, άσε να κοιμηθώ λιγάκι απόψε!