Αφήστε με λιγάκι, άσωτοι πόνοι να πάω ως το τραπέζι ως το μπαλκόνι. Στο τραπέζι, να γράψω την κατάρα μου, στο μπαλκόνι να φτύσω από ψηλά τωρινά, περασμένα και μελλούμενα".