Ήλιος μεγάλος κορώνει ουρανό και στεριά και πελάγη, φρέσκο αεράκι μας πάει αγκαλιά την Αννούλα κι εμένα. Ξέστηθ’ η Αννούλα πετιέται, χορεύει όλο γέλια, τραγούδια κι όλο χαρά, για να πάει στης Χαράς το Νησί — δεν υπάρχει! Ξάφνου μας σπρώχνει δε τους άθελά μας γαρμπής αναμμένος στην αχερουσία λασπούρα κι εκεί να μας ρίξει του βάθους. Τούτ’ είν’ η εσχάτη των δούλων χαρά και "Νησί της Χαράς"!