Οι λέξεις μου ανήμερα θεριά μες στης ψυχής μου το κλουβί σε πανδαιμόνιο δαγκώνουν με μανία τα τοιχώματα δαγκώνουνε η μια την άλλη ανελέητα δαγκώνουν της φυγής μου το σφυγμό. Ποιος είπε πως αναίμακτα κυλούν κι ότι χαρίζονται στα ποιήματα; Απλώς είναι χορτάτες από αίμα και λουφάζουν.