Στ’ αυτιά της των αθάνατων ακόμα το ηχερό λαμπαδιάζει γελοκόπι! Του ζαβοπόδη αντρός της ως εκόπη το δολερό το δίχτ', η χρυσοκόμα η Αφροδίτη πετάχτη αιθεροδρόμα στης Πάφος τον αφρό. Το λυροκόπι των Ερώτων, που τα φτερά τους κόποι δεν τα γγίζουν, ιλάρωνέ την. Χρώμα κι αχνάρια της ντροπής απ’ τη χιονάτη τη σάρκα οι Χάρες σβήσαν και με λάδι άφθαρτο την αλείψανε. Κι ω! να τη! Πιο αγνή πηδάει στης θάλασσας τ’ απλάδι και στον ήλιο, που γέρνει ουρανοφλόγος, δεν της κολλάει ούτε νερό ούτε λόγος!