Το σώμα σου σβήνει στο κίτρινο στον χρόνο του κρατήρα στον αχό της έκστασης το σώμα σου σβήνει στο αίμα της Βηρυτού. Αρπάζομαι απ’ τα κύματα τις συχνότητες της οδύνης απ’ τη μοναξιά των σωμάτων αρπάζομαι φιάλη σε απελπισίας ωκεανό κροταλίζουν οι μνήμες σβησμένο πόθοι το σώμα σου σβήνει στο κίτρινο.