Δυο ποτήρια έβαλα πάνω στο τραπέζι τ’ άδειαζα, τα γέμιζα δάκρυ και κρασί, και το δίσκο τον παλιό έβαλα να παίζει το τραγούδι που `λεγες κάποτε κι εσύ. Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά ίσως από το μυαλό μου και σε βγάλω πια. Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά, στα συντρίμμια όμως απάνω έκλαψα πικρά. Τώρα τα κομμάτια του με καημό μαζεύω μήπως το ποτήρι σου φτιάξω απ’ την αρχή. Κάτι που δε γίνεται ο φτωχός γυρεύω, είναι σαν να έβαλα μέσα σου ψυχή.