Εγώ, είπε ο Χάρος, δε βγαίνω ποτέ μου παγανιά, τι λόγους έχω να κουράζομαι, αυτεξούσιος, κανέναν κερατά δε βάζω στο κεφάλι μου, εσείς διαλέγετε – θαρρείς επίτηδες – και πέφτετε στην τάφρο που οι ίδιοι σκάβετε να σας χωρίσει. Μάταια κλαψουρίζετε, το φταίξιμο δεν είναι ποτέ άλλου, το σκαρώνει ο καθένας μοναχός του, πάει γυρεύοντας να βρει τον Πόντιο Πιλάτο του. Αφήστε με ήσυχο να χαρώ το γάργαρο νεράκι, να πλύνω τα χέρια μου.