Ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα ήλιος και μαύρο κρασί. Όργωνα θέριζα και με τον Όμηρο σε τραγουδούσα, λαέ μου. Πάνω στα κύματα νύχτες ολόκληρες σε ονειρεύτηκα. Ήταν τα σπίτια μου άσπρα γαρίφαλα και τα κορίτσια σεμνά. Είχαν αρμύρα στα χείλη στα μάτια τους καίγανε την οικουμένη και τα παιδιά μου με μια φυσαρμόνικα τα ξελογιάζανε. Ήταν ο τόπος μου σαν το χαμόγελο, όνειρο καθημερνό.Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε σαν δανεισμένη πραμάτεια. Τώρα τ’ αγόρια μου παίζουν το θάνατο στα χαρακώματα.