Όταν θα πονώ για κείνη θέλω να `μαι μοναχός να `χει γύρω η νύχτα απλώσει και να μην υπάρχει φως. Να αφοσιωθώ σε ΄κείνη, να ΄χω εικόνα καθαρή κι αν θα βγει στα μάτια δάκρυ άνθρωπος να μη το δεί. Κι όταν θα ΄χει ξημερώσει ίσως να ΄χω κοιμηθεί κι αν ξυπνήσω τρομαγμένος εφιάλτη θα ΄χω δει. Πως μπορώ να την ξεχάσω ξέγνοιαστος να κοιμηθώ από το μυαλό δε φεύγει και γι’ αυτή θα τρελαθώ.