Στο φτωχοκαπηλειό της φτωχογειτονιάς, μέσ’ στη φτωχοαθήνα, τα φτωχαδάκια έρχονται και φτωχομερακλώνονται, με τη φτωχορετσίνα. Αχ, να `μουν όμορφη στη φάτσα και πολύ κομπλέ στα μάτσα, αχ, αχ, αχ, και να `χα κι από πάνω, έναν θειό Αμερικάνο. Φτώχεια, φτώχεια, αμάν, ρε, φτώχεια, μ’ έκαψε η συντροφιά σου, μ’ έκαψε η παρέα σου, χίλια δυο τα βάσανά σου, λίγα τα ωραία σου. Στο φτωχοκαπηλειό, οι φτωχοστεναγμοί και τα φτωχομεράκια, αμέσως διαλύονται, μια και πηγαινοέρχονται, φτωχοκατοσταράκια. Αχ, να `χα σπίτι, με κουζίνα, με γκαράζ και λιμουζίνα, Αχ, να `χα φίλη τη Μονρόε, να της πω, " Κάτσε και τρώε ". Φτώχεια, φτώχεια, αμάν, ρε, φτώχεια, μ’ έκαψε η συντροφιά σου, μ’ έκαψε η παρέα σου, χίλια δυο τα βάσανά σου, λίγα τα ωραία σου.