Μούντζωσ’ τα, Τάκη Παπατζώνη, μούντζωσ’ τα! αλλιώτικο ήταν τ’ άλογο: λυγρό, λυγρό θα το `λεγε ο Τυφλός που γνώριζε τα ζα και τους ανθρώπους και τον καθημερνό κίνδυνο της ζωής. Τ’ άκουσες, λες, να σου μιλάει γαλατικά για την κερά-Ευριδίκη ή τον Καμβρόνη σαν το συνταγματάρχη της Τρανσυλβανίας με τα γυαλιστερά κουμπιά, τ’ αμφιμασχάλια και με όνομα (προπάντων) ελληνικό, φυτό της λάσπης του Βυζαντίου. Αυτό δε μίλησε: σε γέλασαν. Τίποτε· τσιμουδιά το επικατάρατο, το επίβουλο, το σόι του επιβήτορα· μόνο ένας γερο-σάτυρος πιωμένος που έβγαινε απ’ την Bodega Dragomir μες στους βορβορυγμούς της βιολογίας του τα πέντε γράμματα των Γαλατών υποτονθόρυζε.