Δεν έχουμε ελπίδα, έχει ακουμπήσει το κεφάλι μας στο χώμα. Δεν υπάρχουν αράδες να διαβάσουμε, έχουν μείνει κάτι ωχ και αχ. Σε τελευταία ανάλυση, γίναμε φυτά χωρίς χρώμα, χωρίς δροσιά, καπνισμένα δέντρα χωρίς κλωνάρια και ικμάδα. Είμαστε ξαπλωμένοι ανάσκελα και κοιτάμε τον ουρανό... με ορθάνοιχτα μάτια.