Χρόνια ο ουρανός ήτανε ένα δύσκολο χαρτί κρυμμένο μες στην τσέπη μου και μες στον κήπο μου φύτρωνε όλη τη μέρα αίμα γιατί βροχή πέφταν οι πέτρες απ’ τον άλλο ουρανό τσακίζοντας κρέατα και κόκαλα. Έτσι σαν ήρθε η Ανάσταση ντυμένος μαύρα μ’ ένα κόκκινο κερί βγήκα τρελός στους δρόμους. ήμουνα ένα κίτρινο πουλί σαν κι αυτά που ζωγράφιζε ο Modigliani ποτέ μου ποτέ μου δεν είχα γεννηθεί.