Νύχτωνε κι ήμουν τόσο μοναχός που νόμιζα πως ο Θεός πλησιάζει. Ακοίμητος στα στήθη μου καημός ο καταποντισμός του παραδείσου. Ξάφνου φωτίζει μέσα μου ο νεκρός τον σκοτεινό ουρανό του μέλλοντός μου. Σα να `χει κι άλλα βηματα ο καιρός σα να `χει κι άλλα σκαλοπάτια ο τάφος. Ψυχή μου σκοτεινή καταπακτή μυστηριώδης σηραγγα του αγνώστου. Στη μοναξιά των λέξεων κατοικώ στην έρημο των στίχων ασκητεύω.