Παρατημένα σπίτια συντηρώ δωμάτια πεθαμένων συγυρίζω. Πόσα ναυάγια μέσα μου χωρούν; Πόσους νεκρούς η ανάσα μου λικνίζει; Ο θάνατος ο πιο πυκνός καπνός ο θάνατος ο κλίβανος των μύθων. Αιώνες λήθης στρώματα σιωπής από τη μια στην άλλη εντάφια μήτρα. Γιατί λευκοφορούν οι κερασιές και φόρεσε ο νεκρός τα γιορτινά του; Άνοιξη και τα χώματα σκιρτούν άνοιξη και τα σώματα θυμούνται.