Τὰ µαλλιά της εἶναι σὰν χαρτόνι καὶ σὰν ψάρι τὰ δυο της µάτια εἶναι σὰν ἕνα περιστέρι τὸ στόµα της εἶναι σὰν τὸν ἐµφύλιο πόλεµο (στὴν Ἱσπανία) ὁ λαιµός της εἶναι ἕνα κόκκινο ἄλογο τὰ χέρια της εἶναι σὰν τὴ φωνή τοῦ πυκνοῦ δάσους τὰ δυο της στήθη εἶναι σὰν τὴ ζωγραφική µου ἡ κοιλιά της εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ Βέλθανδρου καὶ τῆς Χρυσάντζας ἡ ἱστορία τοῦ Τωβία ἡ ἱστορία τοῦ γαϊδάρου τοῦ λύκου καὶ τῆς ἀλωποῦς τὸ φῦλο της εἶναι ὀξέα σφυρίγµατα µέσα στὴ γαλήνη τοῦ µἐσηµεριοῦ οἱ µηροί της εἶναι οἱ τελευταῖες ἀναλαµπές τῆς σεµνῆς χαρᾶς τῶν ὁδοστρωτήρων τὰ δυο της λατρευτά µικρά πόδια εἶναι τὸ πράσινο τηλέφω- νο µὲ τὰ κόκκινα µάτια.