Το μυαλό μου κουρασμένο πώς έπεσα και τσακίστηκα; Τώρα με δεκανίκια χρυσά τρίγωνα χρυσά τετράγωνα γύρω κρεμνάω. Τώρα η άσπρη φίλη μου, μαύρο φάντασμα τώρα η μαύρη φίλη μου, άσπρο φάντασμα κι εκείνη που χάθηκε μετ’ ασημένιο καρφί στον ποταμό. Δεν ξέρω ποιος; Ο ήλιος ή το χιόνι δεν ξέρω ποια; Τα χελιδόνια η τα σπουργίτια μετράω ολοένα μετράω η μητέρα μου ολοένα κλαίει μετράει η μητέρα μου ολοένα κλαίει.