Τα μαύρα κρέπια ως τα μαλλιά μου της νύχτας έχουνε σιμώσει κι είμαι μονάχος η σκιά μου κάπου απ’ το φόβο έχει τρυπώσει. Σαν κλεφτοφάναρο απ’ τα βάθια θαμπά η σελήνη ξάφνου ανάφτει και μοναχά άστρα είναι τα μάτια μιας μαύρης γάτας πά’ στο φράχτη. Κι ενώ η ιδέα του θανάτου κόβει το νου μου σαν λουλούδι, σιμώνω σ’ ένα τζάμι κάτου κι ακούω γλυκύτατο τραγούδι... Τα μάτια κλείω, δεν ανασαίνω κι είμαι δεμένος `πό παντού και λίγο λίγο αργοπεθαίνω το θάνατο του ποιητού!