Απ’ τ’ ολόχαρο στρατί περπατάω σκυμμένος χάνεται ο ανήφορος διπλορφανεμένος και τ’ ανθόσκεπο κλαρί στου βραδιού την αύρα ρίχνει τη λευκότη του και φοραίνει μαύρα και θαρρώ πως μ’ ακλουθείς σαν και πάντα, φως μου, στρέφουμαι και η μοναξιά πλάγι, πίσω, μπρος μου... Ω! που αλαφροΐσκιωτη πάταες τη σκιά μου κι ένα βάρος σήκωνες μέγ’ απ’ την καρδιά μου!