Στην κουφάλα σου εφώλιασεν μελίσσι, γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει σα να `θελε να σε νεκροστολίσει. Και το κάθε πουλάκι, στο μεθύσι της αγάπης πιπίζοντας, ανοίγει στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι, στο κλαδί σου που δε θα ξανανθίσει. Ω πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν με τη μαγευτικιά βοή που κάνουν, ολοζώντανης νιότης ομορφάδες που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν. Ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν και άλλες ψυχές, της ψυχής σου αδελφάδες.