Να μη σταματήσουμε, ας προχωρήσουμε κι άλλο. Δεν μπορεί, κάπου θα βγάζει αυτό το μονοπάτι. Μην κοιτάς τη συστάδα των δέντρων κι αυτούς τους θάμνους που κλείνουν το δρόμο. Δεν μπορεί, κάπου θα βγάζει. Μη σκαλίζεις μόνο τ’ αρχικά μας στο δέντρο. Χάραξε ημερομηνία και ώρα. Να τη θυμόμαστε αυτή τη μέρα. Χτες βράδυ ονειρεύτηκα μια βάρκα με λευκό πανί, ανάσαινα το κυμάτισμά του και μια γαλήνη είχε απλωθεί στη θάλασσα και στον ύπνο μου. Λες να `ναι το αύριο; Το σήμερα το μοιράσαμε κόκκινες φέτες καρπούζι, φτύνουμε τα κουκούτσια κι αιστανόμαστε το χυμό γλυκό και κρύο να διατρέχει το στέρνο μας. Απόψε θα ξενυχτήσουν πάλι οι ψαράδες. Κι εγώ θα ζητιανεύω λίγη δροσιά από τ’ άσπρα σεντόνια. Αύριο σαν κάθε μέρα στην ακρογιαλιά οι πέτρες θα εμποδίζουν τα παιδιά να τρέχουν. Το κύμα ολοένα θα γλείφει τις πέτρες στρογγυλές. Μ’ αυτές τις πέτρες θα σμιλέψω το κορμί σου. Ν’ αναδυθείς κάτι ανάμεσα σε ενάλιο θεό και λεβέντη βαρκάρη φουσκώνοντάς σου τα μπράτσα δυο αρμαθιές ελπίδες.