Α, ρε Οδυσσέα, αυτό κι αν με τρελαίνει: Είκοσι χρόνια σε περίμενα και τώρα που χρειάστηκε να λείψω για δουλειές ούτε ένα βράδυ δεν μπορείς να περιμένεις... Καλέ μου Οδυσσέα, αδυνατώ να καταλάβω. Τι σου ζητώ, ένα χάδι, ένα χαμόγελο. Πρέπει να `ρθουν τα πάνω κάτω, για να μου δείχνεις αφοσίωση; Θα `ρθεις πάλι για έρωτα. Θα παραληρεί το γιασεμί θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια. Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ. Θα `χω πληγές. Σου το `χω πει, δε θέλεις να τ’ ακούσεις: Σαν μένω μόνη μου ματώνει η μνήμη.