Στα πίσω χρόνια τα πικρά οπού φωτιά δεν είχε ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές τ’ αλέτρι δεν κατείχε. Μα μιαν αυγή, μια Κυριακή μια `πίσημον ημέρα γεμίσανε τα φυσερά λυτρωτικόν αέρα. Κατέβηκεν ο Γίγαντας μ’ ένα δαδί στο χέρι έριξε φώτα στις σπηλιές και χάρηκε τ’ ασκέρι. Πήραν φωτιά τα σύδεντρα τα σίδερα ελυγίσαν η γης οργώθηκε καλά και τα φυτά εκαρπίσαν. Πρωί πρωί τον πιάσανε το γίγαντα και πάνε στον Καύκασο ξημέρωνε τρία πουλιά περνάνε. Πουλιά μου διαβατάρικα τι βλέπετε στις στράτες, τι κουβαλάει ο γίγαντας στις σιδερένιες πλάτες; Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς με το σφυρί στο χέρι, ξωπίσω του ο κλειδαράς της μοναξιάς του ταίρι. Ο πιο μικρός ο πιο σκυφτός ο πιο σκληρός στο πλάι αυτός κρατάει τα σύνεργα γελάει μα δε μιλάει. Καρφώσανε το γίγαντα στο βράχο του Καυκάσου τρία πουλάκια πέρασαν και του `λεγαν: Στοχάσου.