Έβγα ν’ ακούσεις το πουλί, που μέσ’ στον κήπο κλαίει: Την απιστία σου λαλεί, την συμφορά μου λέγει. Και το ακούνε τα κλαδιά, τα λούλουδα τ’ ακούνε και τους μαραίνετ’ η καρδιά, και πλέον δεν ανθούνε!