Όλοι βρισκόμαστε βαθιά Εντός του μέλλοντος μας Κι ο θάνατος που καρτερά Είναι ο οβολός μας. Για τις χαρές που λάβαμε Και για τις καταιγίδες Που `ναι κι αυτές πολύτιμες Που `ναι κι αυτές ελπίδες. Και κάθε εμπόδιο για καλό Και κάθε εμπόδιο σκάλα Να την ανέβει ο άνθρωπος Να κάνει 5 ζάλα. Αχ! Ο αετός ο έρημος Που στα φτερά του νιώθει Τ’ αέρα την αντίσταση Και με το νου του κλώθει. Πως θα `τανε πιο λέφτερος Σ’ ένα κενό αέρος Μα θα ΄πεφτε ο φουκαράς Για δεν υπάρχει μέρος. Καλύτερο απ’ αυτό εδώ Καλύτερο από τώρα Κι ας φέγγουνε οι ουρανοί Κι ας μαίνεται η μπόρα. Κι εμείς που ήμασταν οχτροί Για μέρες, μήνες, χρόνους Κι ο ένας τ’ αλλού εβάναμε Διαόλους και τριβόλους. Φίλοι γεννήκαμε αργά Με κόπους μα χαλάλι Και το λουλούδι σαν ανθεί Έχει αγκαθιού αγκάλη.