Ως σβήνει κάθε αστραπή, με μιας και δε φωτίζει, κι αφήνει μόνη την βροντή στ’ αυτιά να στροβιλίζει. Έτσι κι η κάθε μια στιγμή που `ρχεται και περνάει, γίνεται θύμηση στο νού, που τηνε κουβαλάει. Ένα γεφύρι πέτρινο που μοιάζει χαλασμένο, βήματα θέλει να φανεί πως είναι στεριωμένο. Τέτοιο γεφύρι κι η καρδιά τον έρωτα προσμένει, τα βηματά του για να δει αν είν’ γερά χτισμένη.