H Φύσις σ’ έδωσ’ αληθώς πολλήν ελευθερίαν, ως μήτηρ προς μονογενή, εκ της τυφλής στοργής κ’ επίσης ψαύεις, ποιητά, τον βόρβορον της γης, ως ίπτασαι με τ’ ουρανού την άυλον χορείαν. Eκ τούτου πλην δεν έπεται, εις την ακαθαρσίαν κ’ εντός χωρίων νοσερών πως πρέπει να πνιγείς. Ουδ’ ως ο χοίρος, εις πηλούς και ρύπους εμπαγείς, να μεταδίδεις προχωρών αλλού την δυσωδίαν. Aλλ’ ως ο Φοίβος καθαρός τα φλογερά του βέλη, εξ υψηλής περιωπής, κατά του σκότους στέλλει, απονεκρών του Πύθωνος την ιοβόλον κεφαλήν. Ούτω τα ελαττώματα και συ των κατωτέρων ν’ αποκαλύπτεις χρεωστείς και, καίων και καθαίρων, να σώζεις εκ της λύμης των τον συρφετόν μας τον πολύν.