Τα παράθυρα κλεισμένα όπως τα κελιά έρημη η καρδιά μου λιώνει δίχως αγκαλιά ερημώσανε οι δρόμοι, άδεια τα στενά, σου `χω έτοιμη συγγνώμη, γύρισε ξανά. Παίρνω και αφήνω στράτες, ψάχνω να σε βρω απορούνε οι διαβάτες που παραμιλώ μου λυγίσανε οι ώμοι βάσανα βουνά, σου `χω έτοιμη συγγνώμη, γύρισε ξανά. Νύχτωσε στης μοναξιάς μου το στενό κελί μόνος μου κι αυτό το βράδυ κλαίω σαν παιδί κλαίει κι ένα νυχτοπούλι και σου τραγουδά, σου `χω έτοιμη συγγνώμη, γύρισε ξανά.