Πέρασε καιρός, τι θέλεις; Τι γυρεύεις από κείνες τις στιγμές που φύγαν; Κέρνα με καφέ αν θέλεις, κάνουμε τσιγάρο κι άσε τις κουβέντες να `ν’ απλές, λιγοστές, όπως δυο φίλοι που βρεθήκαμε τυχαία. Kι έχω τόσα να θυμάμαι από σένα: χρόνια που τα ζήσαμε μαζί ένα ένα, ώρες σιωπηλές και βράδια ερωτευμένα, κι όλο με ρωτάς πού πήγανε χαμένα. Πέρασε καιρός, τι θέλεις; Τι ζητάς από τις στάχτες να μαζέψεις τώρα; Κάνε μου παρέα αν θέλεις, όχι όμως πολύ μην τύχει και λύγισω και σου πω "σ’ αγαπώ", κι ύστερα μόνη, τόσο μόνη πώς θα ζήσω;