Έξω βροχή, ένας αέρας που ουρλιάζει μέσα σιωπή σαν δικαστής που με δικάζει κι εγώ παρέα μ’ ένα δάκρυ ν’ απορώ γιατί μ’ άφησες εδώ; Πώς μ’ άφησες να ζω χωρίς εσένα; δε μπόρεσες να δεις τι ήσουν για μένα στη σκέψη πως σε έχασα παγώνω τα πάντα στη ζωή μου ήσουν μόνο Μ’ ένα σου ρούχο να κρατάω αγκαλιά μου η πολυθρόνα που καθόσουν συντροφιά μου να ψάχνω λόγους και συνέχεια να ρωτώ γιατί μ’ άφησες εδώ; Πώς μ’ άφησες να ζω χωρίς εσένα; δε μπόρεσες να δεις τι ήσουν για μένα στη σκέψη πως σε έχασα παγώνω τα πάντα στη ζωή μου ήσουν μόνο