Τ’ αστέρια που μετρήσαμε να πέφτουνε στη γη Είναι οι μύθοι που είδαμε να σβήνουν στο σκοτάδι Χρόνια πορείες παράλληλες που ζήσαμε μαζί Σαν στρατιωτάκια τα `στησε η νύχτα στο σημάδι. Όλα αλλιώς περπάτησαν, ποιος να το φανταστεί; Δίχως σενάριο τελικά το έργο αυτού του κόσμου Κι όσοι σκηνοθετήσαμε μιαν άλλη του εκδοχή Ο χρόνος μας παράτησε στα απόμερα του δρόμου. Σ’ ένα ταξίδι αδιάκοπο ο κόσμος προχωρά Σαν καραβάνια τα όνειρα την έρημο διασχίζουν Αδύναμα κι ευάλωτα στου χρόνου τη φθορά Μόνο τα αισθήματα μπορούν βυθούς να καθρεπτίζουν. Η μόνη αλήθεια που ένοιωσα ν’ αντέχει στη βροχή Αυτή η φιλία, που άπλωσε και γέμισε τα χρόνια Αυτός ο μύθος που έντυσε των δύο μας την ζωή Σαν άνοιξη που σώσαμε στον πιο βαρύ χειμώνα.