Nύχτα. Κι οι δυο σκιές, εκεί, στο ερημωμένο οικόπεδο σαν δυο μικρά έντομα πιασμένα, στην πελώρια αράχνη του φεγγαριού. Κάθε τόσο ακουγόταν πυροβολισμοί στο βάθος. -Μα δε βλέπεις, χαθήκαν όλα. Φύγε! Είπε εκείνη. Ο άντρας φόρεσε το κράνος του. Δε μίλησε. -Λυπήσου τη ζωή σου, του ξανάπε. Σ’ αγαπώ! Και πάλι ο άντρας δε μίλησε. Τη φίλησε βιαστικά και χάθηκε μες στο σκοτάδι. Πολεμούσε.