Και ξαφνικά μ’ έλουσε ολόλαμπρη, σα μια δόξα η άγια χρησιμότητα των πραγμάτων. Έπεσα άφοβα μες στο στάρι, κι έκλαψα. Από τότε κάθε φορά που κόβω το ψωμί της γης νοιώθω τον ίδιο εκείνο τρόμο και την ίδια δόξα.