Η σάλπιγγα του Θριάμβου αργά σημαίνει, για μιαν απάτη Πρώτη Παρουσία, που μήτε θα μπορούσε, κι η εξημμένη, ποτέ, να τη συλλάβει φαντασία! Χρώματα και ήχοι, αρώματα, – ενωμένα σ’ ένα Μεγάλο φως, όλο Γαλήνη, –κι ό,τι ποθούσα, τώρα πια, για μένα, σαν ένα παραπέτασμα που κλείνει... Τίποτα πια της γης δεν απομένει, –κι ο Αρχάγγελος υψώνει τη Ρομφαία: της γης η σκιά, για πάντα διαλυμένη, μέσα σε μια Αλήθεια Κορυφαία! ...Κι όπως κυλώ στα βάθη του κενού μου, σαν άστρο φλογερό στον άξονά του, – δε νιώθω πια να ζει, παρά το Νου μου, στην Απεραντοσύνη του Θανάτου...