Είχα πέσει σε βύθος, είχα πάντα τη μαύρη κι ολοπέλπιδη νύστα του βραχνά καταλύτη... μες στο κάμα του θέρους, τη θλιμμένη και λαύρη ποθοθάνατη `νείρια του οράματος νήτη. Έχω λήθαργου μοίρα κι είχα παραμελήσει χρόνια. Κι όμως ο στίχος, ο ρυθμός δεν ελείπαν. Είχα ανέβει εκεί που `ναι μόναχα η βρύση... κι η επιστήμη, αν δεν είχα, δε θ’ ανέβαινα -είπαν. Επειδή κι είχα χάσει το ρέγουλο, είμαι ο εμπνευσμένος ονείρων και κόσμων προφήτης, ο πηγαίος ποιητής που στο σύννεφο κείμαι, ο μεγάλος, ο θείος των ρυθμών υποφήτης!