Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει. "Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω `γώ στο χέρι; Οπού συ μου `γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει".