Μαύρη Αρκτος, στο βράχο τού Καυκάσου, στην Οδησσό και στη Νοβοροσίσκη, άλλον, σήμερα, η ζήτηση, δε βρίσκει, Μέγαν, σ’ έντονη δύναμη, του Ασου, διαβαίνει, η Ανθρωπότης κι απεικάσου ξανά, στα πόδια σου, ο λαμπρός, και μνήσκει, άναυδη, μπρος, στο θρίαμβο, της χαράς Σου, Μπόλσεβε, στο τρακάρισμα, και θνήσκει. Τα Σύμπαντα, οι Αρκτούροι κι οι Στοιβάδες, οι Αντάρηδες με τις Αμαδρυάδες, οι Φαύνοι, οι Σεληνοί στα λευκά νέφη κρούουν, των Πρίμων, το κρουστό το ντέφι και μαζεύουν, από τα Κυβερνεία, των περεολουκών, στρατούς, πηνία.