Όταν μια κόπια έκανες την εποχή σου, ζητώντας τραγικότητα στη φύση και στη ζωή, στη φυλακή αναζήσει κι εκεί `χε η σκέψη σου στην ξεστοχή σου. Σαλώμη, Τραγωδία η πρόθεσή σου ξέπεσε στ’ άσχημο, να ξεδιαλύσει τον Πόνο από την κόσμηση, η αισθητική σου χλεύη, κατάντια, αυτοεξευτέλισμα να χύσει. Και στη λοκάντα, σαν εβγήκες ξεχασμένος από σοφούς ποιητές και νέους ανθρώπους πικρός, στυγνός, καλός κι αγνοημένος Ξεψύχησες μονάχος σ’ άλλους τόπους κι ο λοκαντιέρης στον πελάτη του στεφάνι τον όποιον μ’ άγιο σεβασμό σού βάνει.