Πάντα να περιμένω στ’ ακρογιάλι, σαν άλλοτε, σα χθες, σήμερα -χρόνια! μες απ’ τη στάχτη να πετιέμαι πάλι, φοίνικας, κρίνο στα τετράκρυα χιόνια. Τον ίδιο εμένα να θωρώ σε εικόνα, σ’ ένα γιαλό, προσμονητή του αγνώστου, που `ρχεται τάχα σα σε νάρκη αρρώστου, μα γλιστρά κάτω προς τον καλαμιώνα... Καπνός να βγαίνει από ένα τζάκι πέρα, να φτάνει η βάρκα χωρίς νέο πιλότο, δίχως μαλλιά κυματιστά στον αέρα, όνειρο αγάπης και στερνό και πρώτο.