Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ’ αρμενάκια που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά Πότε παραμονεύοντας τον πόρφυρα το μαύρο ψάρι έρχεται φεύγει μικραίνουν οι κύκλοι του Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί Ώρες ώρες μερεύουμε με τη χορδή της λύρας δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής βραχνός προφήτης μασώντας τη μαστίχα του παινεύει την Ελένη κι άλλοτε τη Τζαβέλαινα τραβάει στο χορό Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί