Τ᾿ Ἄγνωστο γύρω καὶ παντοῦ κι ὁ Νόμος ὁ Τρανός του! Κι ἐνῷ δὲν εἴμαστε παρὰ μορφὲς αὐτοῦ τ᾿ Ἀγνώστου, φαντάσματα, ὅλοι καὶ καπνοί, στὴ δίνη τῆς ἀβύσσου, -μὲ τ᾿ ὄνειρο, φτωχὴ ψυχή, γιὰ μόνη ἀπολαβή σου-, μάταια φαντάσματα, τυφλά, ποὺ τὸ σκοτάδι σπέρνει, ποὺ ἡ νύχτα φέρνει μία στιγμὴ κι ἡ νύχτα πάλι παίρνει, χαμένοι, δίχως γυρισμό, μέσ᾿ στὸν αἰώνιο σάλο, μισοῦμε κι ἐχθρευόμαστε καὶ κρίνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο...