Η βρύση του νιπτήρα στάζει αργά μονότονο της μοναξιάς ρολόι Η νύχτα τη σκιά της κυνηγά και μένα το παράπονο με τρώει Δε ρώτησες αν ζω ή αν πεθαίνω ούτε κι αν σ’ αγαπώ και περιμένω Δεν ήρθες μια φορά να δεις τι κάνω λίγο να ζεσταθώ και ας πεθάνω Οι φίλοι μας χαθήκανε κι αυτοί σαν να `ταν μοναχά δικοί σου φίλοι. Ζωή σακατεμένη και σκυφτή και πάντα το παράπονο στα χείλη