Μα τώρα η γη η αγάπη του, τώρα η γη η ψυχή του, Που τη χτένιζε σα μονάκριβη θυγατέρα, Τώρα η γη ξενυχτάει κάτ’ απ’ τον ουρανό, Απότιστη κι ανάλλαγη σαν έρημη εκκλησιά, Που περιμένει τη λειτουργία των χεριών του. Τώρα εκεί όλα είναι ένα λείψανο. Τώρα ο μύλος αλέθει μόνο ερημιά. Και τ’ αχούρια γεμίζουνε μούχλα.