Τόσ’ άστρα δεν εγνώρισεν ο τρίσβαθος αιθέρας, ολίγο φως και μακρινό σε μέγα σκότος κι έρμο. Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου. Ο γιος σου κρίνος με δροσιά φεγγαροστολισμένος. Όλοι σαν ένας, ναι, χτυπούν, όμως εσύ σαν όλους. Παράπονο χαμός καιρού σ’ ότι κανείς κι αν χάσει.