Ο Βαγγέλης, ο βουνίσιος αδελφός μας, σωπαίνει. Ακουμπάει στη διχάλα του χεριού του. Κι ο νους του δρασκελά τη θάλασσα… Ήταν ξωμάχος, ένας ηλιοκαμένος ποιητής. Που έσπερνε με το ξινάρι του Καταπράσινες σελίδες.